η τρίτη φορά...

Σου γράφω άλλη μια φορά
(θαρρώ η τρίτη θα ‘ναι)
μα αν έχω χάσει τη σειρά
θα είναι που χρόνια πάνε
και δε θυμάμαι πως μετρούν
τα δάκρυα σαν κυλάνε
κι ούτε θυμάμαι πως ρωτούν
γι αυτούς που αγαπάνε
τις μαργαρίτες όσοι ζουν
ούτε και πως πονάνε
αν «όχι» εκείνες απαντούν.

Σου γράφω τρίτη μου φορά
μα νοιώθω πρώτη να’ ναι
τι σημασία έχει η σειρά
για όσους δε γυρνάνε;
εδώ κανένας δεν μετρά
όσα εκεί περνάνε
μα είναι κάτι δειλινά
που μέσα μου πονάνε
κάτι παράθυρα κλειστά
που όλο σε ζητάνε
μια μαργαρίτα που ρωτά
γιατί δεν τη μαδάνε
κι είναι θαρρώ τρίτη φορά
που εκεί κανείς δεν απαντά
ακόμα αν μ’ αγαπάνε…

το φόρεμα το ξένο

(γράμμα δεύτερο)

Ξέρω πως ένα γράμμα δεν αρκεί
να φέρει πίσω κάτι πεθαμένο
μα ξέχασα το άσπρο μου το φόρεμα εκεί
κι εδώ πατώ όλο το φόρεμα το ξένο
αύριο, (θυμάσαι;) έχουμε γιορτή
γιορτάζει το «πάντα θάμαστε μαζί», το αγαπημένο
μη με ρωτήσεις πως και τι;
δώστο στο βαρκάρη που σου στέλνω
εκείνο το άσπρο με την ράντα τη λεπτή
που τόχω στο κουτί του διπλωμένο
κι αν έχει κιτρινίσει το άσπρο του κουτί
θάναι που τόσα χρόνια πια το περιμένω…

κάτι ξεθαμμένα γράμματα...με την άδεια του Κυρίου (γράμμα πρώτο)

Κύριε ζητώ την άδεια
από τα εκεί σκοτάδια
να βγουν στο φως τα γράμματα
άγνωστου αποστολέα
που ξέθαψα τυχαία
σαν έψαχνα για θαύματα…
Ευχαριστώ εκ των προτέρων…

(γράμμα πρώτο)

... σου γράφω πάλι κρυφά απ’ τον καιρό
βλέπεις δεν θέλει ο καιρός να έρχομαι σε εσένα
γιατί δεν ξέρει τι θα πει «κοντά σου ξαναζώ»
ούτε που ξέρει πως μιλούν μέσα μου τα θαμμένα

μα όσο σου γράφω γύρω μου ξεθάβονται οι ώρες
κι ακούγονται σαν σε ηχώ κάτι παλιές χαρές μας
μα λασπωμένα βήματα από μεγάλες μπόρες
θολώνουνε τη μνήμη μου, αν ήτανε δικές μας

θυμάμαι μόνο που έσκαβε επάνω μας ο χρόνος
θυμάμαι που μας έπαιρνε σιγά σιγά η συνήθεια
και έμενε στη θέση μας σαν ξένος ένας πόνος
θυμάμαι κι όσα ψέματα μας έλεγε η αλήθεια…

πες μου θυμάσαι τίποτα απ’ όσα μου λένε οι ώρες;
θυμάσαι τίνος τις χαρές λασπώσανε οι μπόρες;
γράψε μου σε παρακαλώ κι αν ήτανε χαρές μας
κείνες που λέει η ηχώ πως ήτανε δικές μας.

Κύριε κι εγώ περιμένω...

Κύριε,
γιατί σε ό,τι νικήθηκε έχει από λάθος γραφτεί «ηττημένο»;
αφού στη νίκη είναι δοσμένο…
Κύριε
γιατί σε ό,τι χάθηκε δεν μπορεί να γραφτεί

«είμαι χαμένο»;
Και γιατί για ό,τι δεν φτάνει η γραφή
όλο τρέμει του χαρτιού η αφή
και σε ποιόν λέει: «περιμένω»;

συν Αθηνά...

μα τι όνειρα με βάζεις και κάνω θεέ μου;

τέρμα το "καθ' ομοίωση"

Κύριε, πάμε απ' την αρχή...

Θα εξαγγείλω μια Δευτέρα Παρουσία -πιο κοντινή,
γιατί η άλλη άργησε πολύ.
Εκ δεξιών μου θα κάθεσαι εσύ.
Ήμερη πια, τιθασευμένη...
Θα ’ναι Απρίλης ή Μάης
ένα Χερουβείμ θα σου ανθίζει στη μνήμη μαργαρίτες
κι εσύ, θα τις μαδάς και πάλι απ' την αρχή
και θα ρωτάς τι ήταν αυτό
που στη γη το λέγαμε αγάπη.

Κύριε, έστω για μια δουλειά του ποδαριού...μαζί Σου

Κύριε που κατοικείς;
Τις νύχτες ακούω μια χαλασμένη υδρορροή αβύσσου
και βλέπω να περνάς τα βράδια πως και πως
που πάλι σου έκοψε του πανταχού η ΔΕΗ το φως
κι ένα παράθυρο σπασμένο όταν φυσά χτυπά
και τρίζουνε τα ανθρώπινα βαθιά μες στην ψυχή σου...
Κύριε δε με νοιάζει η τρύπια από άστρα οροφή σου
πάρε με εκεί μαζί σου

έστω για μια δουλειά του ποδαριού
άνεργος τεχνίτης αζήτητων στιγμών
περιφέρομαι επαίτης εδώ στη γη σου
κι αν δε γνωρίζω από υδρορροές θεών
όταν σου σβήνουνε το φως
με παραμύθια ανθρώπινα
θα αποκοιμίζω τις προπατορικές σκιές
που σκουριασμένες τρίζουνε
κι όταν φυσάει σκιάζεσαι
στα σκοτεινά χαλάσματα του τέως παραδείσου.

το μηδέν...ακέραιο!

Κύριε, τον Αέθλιο και τα Μάτια Σου...

Κύριε θυμάσαι;
Το βράδυ που συνέλαβα επ' αυτοφόρω τον φίλο μου τον Αέθλιο να παραποιεί τα χειρόγραφα μου, δεν είπα λέξη. Μόνο τις επόμενες νύχτες σηκωνόμουνα κι άφηνα μισάνοιχτη την πόρτα, δήθεν ξεχασμένη κι εκείνος ξαναγύριζε, μεταπεισμένος πάντα από κάτι πολύ σημαντικό και συνέχιζε να πλαστογραφεί με αθωότητα τις μουτζουρωμένες ενοχές μου, βάζοντας στο τέλος στις τσέπες του τα πρωτότυπα με τα σφάλματα μου.
Ωσπου ένα βράδυ βγήκα ξοπίσω του και τον ακολούθησα στον κήπο. "Αέθλιε" του λέω προλαβαίνοντας τον κάτω από τον μεγάλο ευκάλυπτο "γιατί το κάνεις αυτό; Θέλω να πω γιατί στο τέλος πάντα φεύγεις;"
Εκείνος δεν μίλησε. Ηταν ωχρός και παγωμένος. Τον αγκάλιασα. Του άγγιξα το στήθος, τους ώμους, το λαιμό, τη θηλιά, το σαγόνι, τα χείλη,τη μύτη, τα μάτια, το μέτωπο, τα μαλλιά, ύστερα σηκώθηκα στις άκρες των ποδιών, έπιασα το σκοινί πάνω από το κεφάλι του και σκαρφάλωσα μ' ευγνωμοσύνη ως το σημείο που τον ξανακρεμούσε γεναιόδωρα κάθε βράδι μέσα στα σφάλματα μου. Πιό πάνω ένα αόρατο χέρι ορθογραφούσε επαγγελματικά και με τη μία τ' άστρα."Θέ μου" Σου ψιθύρισα με δέος, "γι' αυτό βλέπεις τόσο καθαρά μες στην αστροφεγγιά όλες μας τις αμαρτίες; Κι αυτό το ρίγος στη ράχη, κάτω από τα άστρα νάναι από την ψύχρα ή από την διόρθωση; "

Από τότε Κύριε σκέφτομαι πως κάτω από τα δέντρα κινδυνεύει η εχεμύθεια του κόσμου, γιατί οι κρεμασμένοι Αέθλιοι όλο και θα κρύβουν στις τσέπες τους αδιόρθωτα απόρρητα έγγραφα, γεμάτα λάθη. Και ξαφνικά ανατριχιάζω και μόνο με τη σκέψη ότι μπορεί ένα καλοκαιρινό πρωινό, απόναν ήλιο απρόβλεπτα ικανό, να ξεπαγώσει ξεχασμένο κάποιο γράμμα μου ακόμα αδιόρθωτο στην τσέπη σου καημένε Αέθλιε.

Μονές Ζυγές Στιγμές

Με κούρασε Κύριε όλη αυτή η σιωπή σου
με εξάντλησε και το κενό στο αναμάρτητο των στιγμών.
Τόσα χρόνια στη δούλεψη σου
για ένα ξεροκόματο «εκ δεξιών Σου»…
Δεν έχουμε άλλοθι ούτε Εσύ ούτε εγώ
τόσα βράδια ξαγρύπνησα μαζί σου
μα Εσύ Πανταχού Απών
με όλες τις στιγμές μονές ζυγές μαζί σου.
Κουράστηκα Παντοκράτορα
ίσως κουράστηκες κι Εσύ με το ανεξάντλητο εσαεί Σου
ας τις μοιράσουμε λοιπόν τις απομείνασες στιγμές
μια Σου και μια μου…
Και δε με πειράζει αν θες κράτα εσύ
τις μονές του αφανή Παραδείσου
και δώσμου εμένα εκείνες τις σπαρακτικές
τις ζυγές με την πυρά της αβύσσου!

προπατορικές ενδυμασίες...

Κύριε,
το πήρα απόφαση
εδώ θα μείνω για τις θερινές διακοπές
ανέστιος ουρανού
αφού το εξοχικό του παραδείσου
σε περιπτύξεις όφεων έχεις εκχωρήσει.
Μόνο αν θέλεις
κάτω από τη μηλιά των οργίων
έχω αφήσει εκείνο το φύλλο συκής
πέτα μου το
καλοκαίρεψες πια
και θα χρειαστώ ένδυμα θερινό
για τις «εν αμαρτίαις» προπατορικές νοσταλγίες…

προσοχή στο τελευταίο άστρο...

Όταν τελειώσουν όλα αυτά
Κύριε σε παρακαλώ
να τους πεις ολόκληρη την ιστορία
τώρα όμως
ξέβγαλε τους μέχρι τη σκάλα
και πες τους να προσέχουν
στο τελευταίο άστρο
γιατί δεν στέγνωσε ακόμη και γλυστρά
και είναι όλοι τόσο νυσταγμένοι…
εγώ θα μείνω για λίγο ακόμα επάνω
γιατί κάποιος πρέπει να σβήσει το φως στη σκάλα
να μαζέψει το τραπέζι
και προπάντων
να κρατήσει ζεστά τα όνειρα στα σεντόνια!

Ευχαριστώ κι εγώ Κύριε!

Λογάριαζα για θάνατο
κάθε στιγμή που φεύγει
κι άφηνα το τιμόνι
σε ενός νεκρού τα χέρια
μα άπλωνες το αθάνατο
χέρι που δεν πεθαίνει
και έριχνες στο αλώνι
κι άλλο ουρανό με αστέρια!

Θείες Καλοκαιρινές Απολαύσεις!

Κύριε Καλοκαίρεψες,

Σου στέλνω παγωτό
Γλύψε κι Εσύ Καημό
τη γεύση που Ημέρεψες
Στην έχω από πάνω
κι όλο το Άγριο βάνω
στον πάτο τραγανό
δεν ξέρω αν Σου έλειψε
ούτε καλά αν κάνω
σε Αυτόν που με εγκατέλειψε
και παγωτό να φτιάνω!

νηστεύω λόγια ακάθαρτα...

το μελάνι μου αισχρό
διαβολικά λερώνει
κάθε χαρτί λευκό…

κύριε
σου λέω δεν μπορώ
κάνε μου εξορκισμό
και πάμε απ’ την αρχή
ρίξε μου εδώ στα απόνερα
αγιασμό κατακλυσμό
και ξέπλυνε μου την ψυχή
στον βρόμικο πηλό
και την ουρά του σατανά
κόψτη με κεραυνό!

Ο Λόγος περί "προαγοράς μνήμης"

(μια απάντηση του Κυρίου )
Πρωθύστερος λόγος η από τώρα μνήμη
κοίτα τα πουλιά
χαμοπετώντας με ταχύτητα εδώ
παίρνουν αργά εκεί το ύψος
κι αν τους ξεφύγει και κανένα τους φτερό
χαλάλι στο απότομο ψηλά
εκείνου του ιλίγγου που έχει μείνει.
Έτσι και η μνήμη
για να πετάξει η ανάμνηση μετά
και αργά και δυνατά να ανέβει εκεί
πρέπει από πριν εδώ στην χαμηλά ταχιά της πτήση
τα δυο φτερά της να έχουνε μαδίσει!

πενθώ την τρίτη τη στιγμή....

Πενθώ την Τρίτη τη στιγμή
την σκοτεινή
την πιο ακριβή απ’ όλες
με την απόσταση απ’ το φως σκιά εντός μου…

Μεγάλωσα αναμονή προς τα μέσα
σφύζοντας … «έλα»..»έλα»… «έλα»..
μα το έδαφος άμαθο υποχωρούσε
πίνοντας αυτό το ελιξίριο που θα σε επέστρεφε
έτσι γεράσανε τα νώτα
από τον ερχομό που φεύγει
ασπρίσανε τα «έλα» στους κροτάφους πρώτα
κι ύστερα σε όλο το «περίμενε»…
λύσου λοιπόν και λύσε με κι εμένα
άλλη λευκή κερδοφορία τα σκοινιά
γεμάτη κόμπους μνήμες
για να ξαναδεθούμε σωστά πιο ύστερα
με ένα βότσαλο ο καθένας
χωμένοι ως το λαιμό στις τρύπες
μη πέσουμε πιο μέσα
και πνιγούμε στην ψυχή μας…

και μην αργείς αναμονή
έτσι με λίγα χέρια «έλα» που απέμειναν απέξω
ας ευχηθούμε τις ευχές
να μη τελειώσουνε τουλάχιστον οι ευχές ψυχή μου…

από σχόλιο μου στις σταγόνες…από μελάνι (mist)

ΠΑΝΩ ΑΠΌ ΤΙΣ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ..

Κύριε,
ήρθα αυτοπροσώπως να σου αναγγείλω
-αφού κανένας άλλος πια δεν με πιστεύει-
πως επιτέλους πνίγηκα
χθες βράδυ σε κάτι συμπληγάδες πέτρες
μεσοπέλαγα
επιστρέφοντας μόνος
κουβαλώντας σκέτους τους τυφώνες
- αφού διέταξες
"από δω και μπρος οι τύψεις να επιπλέουν μόνες τους"-
ναι, Εσύ ξέρεις
κι εγώ ξέρω
μα νομίζω κι αυτοί
που κρύφτηκαν φυσώντας πίσω απ’ τους τυφώνες
για να καμωθούν μετά ότι αυτοί δεν μπήκαν ποτέ στο όνειρο
αν και ποτέ δε βγήκαν από το τελευταίο στάδιο του ύπνου
εκεί που κρατούν στα τεντωμένα χέρια μπρος τους
το άλλοθι του υπνοβάτη
μα λίγο πριν ανοίξουνε τα μάτια το αφήνουνε να πέσει
πάνω από τις συμπληγάδες!

έστω για λίγο...

Κύριε,
Να παραδώσω λίγο τα φτερά μου;
Νιώθω βαριά την άνωση στους ώμους
κι έτσι από πουθενά σε πουθενά
στο «πιο ψηλά» πετώντας
θα συγκρουστώ στα σύννεφα με αγγέλους…
Εγώ δε ζήτησα ωραίο το «δε ζην»
ανάμεσα στα «δεν» για «ζην» φτεροκοπούσα…
Κύριε,
πάρε μου λίγο τα φτερά
κι άσε να σκύψω εκεί
που ριζωμένη ζει
στου βράχου τη σχισμή
μια λεύτερη ανεμώνη
τρέμει σαν είναι μόνη
μα ανοίγει το φτερούγισμα
στα πέταλα πληγή
και όλο μου λέει «μη»

η μάνα της η γη!

εξ ιδίων Κύριε!

Κύριε,
με την ευκαιρία της ονομαστικής μου εορτής
θα ήθελα να με αφήσεις να ανέβω
και να απευθυνθώ σε όσους συνεχίζουν να πετροβολάνε άστρα
και να τους πω, ότι έτσι συνήθως
προγυμνάζονται κήνσορες και λιποτάκτες
παρασκευάζονται χαμένες υποθέσεις
θέλω να πω Κύριε
ένα παιδί που πετροβολούσε τα άστρα
πήρε και μένα στο λαιμό του
γιατί όταν οι πετριές ξυπνούν το πεπρωμένο
καμιά εξήγηση δεν το κατευνάζει
καμιά σιωπή δεν επισκευάζει το ξεχαρβαλωμένο του ουρανού.

Κύριε,
Λένε πως είμαι χρεωμένος
μελλοντικά μαραμένα πέταλα
και πως η αριστερή μου φλέβα ρέει άγος
σε ένα τριαντάφυλλο που μέσα μου παράνομα ευωδιάζει
αφού για κάτι ακάνθινο έχει προορισθεί…
Έτσι είναι;
Παρασκευάζω αγκάθια εντός μου;
Κι αυτός ο πόνος ο οξύς
ο αγκαθωτός
σαν πάλλεται ο σφυγμός μου
τι στεφανώνει άραγε;
τα πριν ή τα μετά;
Κύριε,
Γιατί με καταδίκασες στων αγκαθιών το «ίσως»;
Κύριε,
κι αν η αγάπη κάποτε ανθοφορεί σε μίσος
εγώ στο τριαντάφυλλο θα δίνω ευωδιά
κι εσύ πλέξε μου με τα αγκάθια του

στεφάνι στην καρδιά।

ΣΤΑ ΓΚΡΕΜΝΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Μονόφτερη μέρα
στου Λαζάρου τον τάφο…
Πως μπορώ και σου γράφω;
με κομμένο τον ένα καρπό
και το άλλο χέρι αιώνες πιο πέρα;
Ποιος κουνάει το βράχο;
ένα θάνατο μου ‘τυχε νάχω
να με πάρει από ό,τι λερό
κι απ’ την άγρια που μ’ έσκισε ξέρα..

Ποιος κουνάει το βράχο;
Τη ζωή να κουνήσει
που μου αρνήθηκαν νάχω
να σειστεί όλη η ζήση
κι ας με αφήσει εμένα μονάχο
του τάφου την πέτρα κανείς μη κυλήσει.

Μονόφτερη μέρα
να πετάς πιο βαθιά στον αέρα
και με το άλλο φτερό σου, τα αστέρια
να πετάς πιο πολύ εκεί στη μιζέρια
για να βλέπει ο θεός την σκισμένη παντιέρα
που κρατάει η φτώχια στα χέρια
κι οδηγεί προς το θάνατο ασκέρια…

Μη κουνάς το δικό μου τον τάφο
πέτα αλλού μονόφτερη μέρα
άλλα βράχια να κάνεις πιο πέρα
που ζωή έχουν κλείσει εν τάφω!

ομοιώματα...

Συχώρεσε με Κύριε
που γελάω με μένα
όταν σκέφτομαι Εσένα
συχώρεσε με και για κείνη την παγίδα
που ποτέ δεν έπεσες μέσα
αφού στο πανταχού τριπλάσια έχεις τα πόδια
από τα μονήρη ομοιώματα σου
- του ιδίου του υιού και του πνεύματος σου
κι αλήθεια πως καταφέρνεις
όταν προσπερνάς το άπειρο
κι από πίσω του ταυτόχρονα να είσαι;
Ή μήπως το άπειρο έχει σπασμένο δεξιό καθρέφτη
και φοβάσαι και με τους τρεις να προσπεράσεις;
Είναι βέβαια οι ευθύνες σου μεγάλες δε λέω
να κουβαλάς κοτζάμ Δευτέρα παρουσία στα μπαγκάζια…
Κι αλήθεια για πότε αφήνεις τα άλλα γκάζια
αυτά που μόλις τα πατήσεις τέρμα
μπορεί και το ομοίωμα
να χωριστεί στα τρία
και το τζάμι του καθρέφτη Σου να σπάσει;

Κύριε,
γιατί μάταια αναζητάω τρόπους για να φύγω;
και γιατί κάθε φορά
αρχίζεις μέσα στη φυγή να βρέχεις
και τι αδιάβατο
κρυμμένο μέσα στη βροχή
γυρίζει πίσω λασπωμένα
χνάρια μισά
χέρια αδειανά
κι εμένα;

Κύριε,
αφού είχες πει: «Ελεύθερος»…
Τι σε έπιασε
και πέταξες εντός μου

τα κλειδιά ;

Κύριε,

σταθεροποίησε με
επί τέλους κάπου!
Στα όνειρα …νηστικό έστω!
Και πάψε πια
κι από την άλλη
για να δεις μεριά του σαρκοβόρου
να σπαταλάς όλο το φως
μες στην ψυχή μου!