απελθέτω...

Είπα Κύριε
απελθέτω απ’ εμού
το κατακάθι εντός μου
και σκίστηκε της γέννας η ραφή
και έσταξε η κίτρινη σβουνιά
του «πάρε» και του «δώσμου»
και Γέλαγες
σαν άνοιξαν για λίγο οι ουρανοί
και Είδες
μπροστά στα πόδια μου
να στάζει μαύρο βιός μου
μια σμύρνα άρρωστη, θολή
και Σκύβοντας ακόμα πιο πολύ
Άκουγες τα θροϊσματα
που έκαναν εντός μου
χιλιάδες φύλλα που έτρεμαν
μη ξεραθεί ολάκερη
η ρίζα αυτού του κόσμου.