(γράμμα δεύτερο)
Ξέρω πως ένα γράμμα δεν αρκεί
να φέρει πίσω κάτι πεθαμένο
μα ξέχασα το άσπρο μου το φόρεμα εκεί
κι εδώ πατώ όλο το φόρεμα το ξένο
αύριο, (θυμάσαι;) έχουμε γιορτή
γιορτάζει το «πάντα θάμαστε μαζί», το αγαπημένο
μη με ρωτήσεις πως και τι;
δώστο στο βαρκάρη που σου στέλνω
εκείνο το άσπρο με την ράντα τη λεπτή
που τόχω στο κουτί του διπλωμένο
κι αν έχει κιτρινίσει το άσπρο του κουτί
θάναι που τόσα χρόνια πια το περιμένω…
Κύριε ζητώ την άδεια
από τα εκεί σκοτάδια
να βγουν στο φως τα γράμματα
άγνωστου αποστολέα
που ξέθαψα τυχαία
σαν έψαχνα για θαύματα…
Ευχαριστώ εκ των προτέρων…
(γράμμα πρώτο)
... σου γράφω πάλι κρυφά απ’ τον καιρό
βλέπεις δεν θέλει ο καιρός να έρχομαι σε εσένα
γιατί δεν ξέρει τι θα πει «κοντά σου ξαναζώ»
ούτε που ξέρει πως μιλούν μέσα μου τα θαμμένα
μα όσο σου γράφω γύρω μου ξεθάβονται οι ώρες
κι ακούγονται σαν σε ηχώ κάτι παλιές χαρές μας
μα λασπωμένα βήματα από μεγάλες μπόρες
θολώνουνε τη μνήμη μου, αν ήτανε δικές μας
θυμάμαι μόνο που έσκαβε επάνω μας ο χρόνος
θυμάμαι που μας έπαιρνε σιγά σιγά η συνήθεια
και έμενε στη θέση μας σαν ξένος ένας πόνος
θυμάμαι κι όσα ψέματα μας έλεγε η αλήθεια…
πες μου θυμάσαι τίποτα απ’ όσα μου λένε οι ώρες;
θυμάσαι τίνος τις χαρές λασπώσανε οι μπόρες;
γράψε μου σε παρακαλώ κι αν ήτανε χαρές μας
κείνες που λέει η ηχώ πως ήτανε δικές μας.
