συνέβη χτες...

(γράμμα έκτο)

Συνέβη χτες…
έβρεχε και περνούσαν οι σκιές
πιασμένες χέρι χέρι
ξάφνου φωτίσαν αστραπές
όσα οι θάνατοι είχαν φέρει
και είδα ακόμα ζωντανές
εκείνες τις στιγμές
που μυστικά κουβάλησα
χωρίς κανείς να ξέρει…
Συνέβη χτες
που έβρεχε
και όπως φωτίζαν οι αστραπές
ξανάδα εκείνες τις στιγμές
ήταν ακόμα ζωντανές
και ήταν καλοκαίρι…

η χαραγμένη η καρδιά

Εδώ αλλάζει κάθε ώρα ο καιρός
λες και αλλάζει η άβυσσος
και διάθεση και σκέψη…

κάτω απ’ τα δέντρα τα νεκρά
ψάλλουνε μόνα τους τα «σ’ αγαπώ»
μα δεν υπάρχει χαραγμένη ούτε μια καρδιά
σε όλο το δάσος για να τα πιστέψει…

Εχτές ελάβαμε εντολή
για ενός καινούριου αρχάγγελου την στέψη
μα δεν περισσεύει φωτοστέφανο σωστό
(βλέπεις οι εκστρατείες προς το φως
τα έχουν όλα καταστρέψει…)

Στείλε μου σε παρακαλώ
εκείνη την καρδούλα που είχες ζωγραφίσει
με το βελάκι και το «σ’ αγαπώ»
θέλω από μέρες να ρωτήσω τον θεό
εάν μπορεί τη στέψη να ευλογήσει
με μια καρδούλα χάρτινη
αντί με φωτοστέφανο σπασμένο και μισό
και αν με το βέλος θα άφηνε
τον άγγελο στα δέντρα εδώ να ξύσει
στην ίδια τη μεριά που ξύναμε αγκαλιά
όσα ποτέ η άβυσσος δεν βλέπει όταν κοιτά
μα ούτε κι ο χρόνος τόλμησε
ποτέ του να τα σβήσει…