Μονές Ζυγές Στιγμές

Με κούρασε Κύριε όλη αυτή η σιωπή σου
με εξάντλησε και το κενό στο αναμάρτητο των στιγμών.
Τόσα χρόνια στη δούλεψη σου
για ένα ξεροκόματο «εκ δεξιών Σου»…
Δεν έχουμε άλλοθι ούτε Εσύ ούτε εγώ
τόσα βράδια ξαγρύπνησα μαζί σου
μα Εσύ Πανταχού Απών
με όλες τις στιγμές μονές ζυγές μαζί σου.
Κουράστηκα Παντοκράτορα
ίσως κουράστηκες κι Εσύ με το ανεξάντλητο εσαεί Σου
ας τις μοιράσουμε λοιπόν τις απομείνασες στιγμές
μια Σου και μια μου…
Και δε με πειράζει αν θες κράτα εσύ
τις μονές του αφανή Παραδείσου
και δώσμου εμένα εκείνες τις σπαρακτικές
τις ζυγές με την πυρά της αβύσσου!

προπατορικές ενδυμασίες...

Κύριε,
το πήρα απόφαση
εδώ θα μείνω για τις θερινές διακοπές
ανέστιος ουρανού
αφού το εξοχικό του παραδείσου
σε περιπτύξεις όφεων έχεις εκχωρήσει.
Μόνο αν θέλεις
κάτω από τη μηλιά των οργίων
έχω αφήσει εκείνο το φύλλο συκής
πέτα μου το
καλοκαίρεψες πια
και θα χρειαστώ ένδυμα θερινό
για τις «εν αμαρτίαις» προπατορικές νοσταλγίες…

προσοχή στο τελευταίο άστρο...

Όταν τελειώσουν όλα αυτά
Κύριε σε παρακαλώ
να τους πεις ολόκληρη την ιστορία
τώρα όμως
ξέβγαλε τους μέχρι τη σκάλα
και πες τους να προσέχουν
στο τελευταίο άστρο
γιατί δεν στέγνωσε ακόμη και γλυστρά
και είναι όλοι τόσο νυσταγμένοι…
εγώ θα μείνω για λίγο ακόμα επάνω
γιατί κάποιος πρέπει να σβήσει το φως στη σκάλα
να μαζέψει το τραπέζι
και προπάντων
να κρατήσει ζεστά τα όνειρα στα σεντόνια!

Ευχαριστώ κι εγώ Κύριε!

Λογάριαζα για θάνατο
κάθε στιγμή που φεύγει
κι άφηνα το τιμόνι
σε ενός νεκρού τα χέρια
μα άπλωνες το αθάνατο
χέρι που δεν πεθαίνει
και έριχνες στο αλώνι
κι άλλο ουρανό με αστέρια!

Θείες Καλοκαιρινές Απολαύσεις!

Κύριε Καλοκαίρεψες,

Σου στέλνω παγωτό
Γλύψε κι Εσύ Καημό
τη γεύση που Ημέρεψες
Στην έχω από πάνω
κι όλο το Άγριο βάνω
στον πάτο τραγανό
δεν ξέρω αν Σου έλειψε
ούτε καλά αν κάνω
σε Αυτόν που με εγκατέλειψε
και παγωτό να φτιάνω!

νηστεύω λόγια ακάθαρτα...

το μελάνι μου αισχρό
διαβολικά λερώνει
κάθε χαρτί λευκό…

κύριε
σου λέω δεν μπορώ
κάνε μου εξορκισμό
και πάμε απ’ την αρχή
ρίξε μου εδώ στα απόνερα
αγιασμό κατακλυσμό
και ξέπλυνε μου την ψυχή
στον βρόμικο πηλό
και την ουρά του σατανά
κόψτη με κεραυνό!

Ο Λόγος περί "προαγοράς μνήμης"

(μια απάντηση του Κυρίου )
Πρωθύστερος λόγος η από τώρα μνήμη
κοίτα τα πουλιά
χαμοπετώντας με ταχύτητα εδώ
παίρνουν αργά εκεί το ύψος
κι αν τους ξεφύγει και κανένα τους φτερό
χαλάλι στο απότομο ψηλά
εκείνου του ιλίγγου που έχει μείνει.
Έτσι και η μνήμη
για να πετάξει η ανάμνηση μετά
και αργά και δυνατά να ανέβει εκεί
πρέπει από πριν εδώ στην χαμηλά ταχιά της πτήση
τα δυο φτερά της να έχουνε μαδίσει!

πενθώ την τρίτη τη στιγμή....

Πενθώ την Τρίτη τη στιγμή
την σκοτεινή
την πιο ακριβή απ’ όλες
με την απόσταση απ’ το φως σκιά εντός μου…

Μεγάλωσα αναμονή προς τα μέσα
σφύζοντας … «έλα»..»έλα»… «έλα»..
μα το έδαφος άμαθο υποχωρούσε
πίνοντας αυτό το ελιξίριο που θα σε επέστρεφε
έτσι γεράσανε τα νώτα
από τον ερχομό που φεύγει
ασπρίσανε τα «έλα» στους κροτάφους πρώτα
κι ύστερα σε όλο το «περίμενε»…
λύσου λοιπόν και λύσε με κι εμένα
άλλη λευκή κερδοφορία τα σκοινιά
γεμάτη κόμπους μνήμες
για να ξαναδεθούμε σωστά πιο ύστερα
με ένα βότσαλο ο καθένας
χωμένοι ως το λαιμό στις τρύπες
μη πέσουμε πιο μέσα
και πνιγούμε στην ψυχή μας…

και μην αργείς αναμονή
έτσι με λίγα χέρια «έλα» που απέμειναν απέξω
ας ευχηθούμε τις ευχές
να μη τελειώσουνε τουλάχιστον οι ευχές ψυχή μου…

από σχόλιο μου στις σταγόνες…από μελάνι (mist)

ΠΑΝΩ ΑΠΌ ΤΙΣ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ..

Κύριε,
ήρθα αυτοπροσώπως να σου αναγγείλω
-αφού κανένας άλλος πια δεν με πιστεύει-
πως επιτέλους πνίγηκα
χθες βράδυ σε κάτι συμπληγάδες πέτρες
μεσοπέλαγα
επιστρέφοντας μόνος
κουβαλώντας σκέτους τους τυφώνες
- αφού διέταξες
"από δω και μπρος οι τύψεις να επιπλέουν μόνες τους"-
ναι, Εσύ ξέρεις
κι εγώ ξέρω
μα νομίζω κι αυτοί
που κρύφτηκαν φυσώντας πίσω απ’ τους τυφώνες
για να καμωθούν μετά ότι αυτοί δεν μπήκαν ποτέ στο όνειρο
αν και ποτέ δε βγήκαν από το τελευταίο στάδιο του ύπνου
εκεί που κρατούν στα τεντωμένα χέρια μπρος τους
το άλλοθι του υπνοβάτη
μα λίγο πριν ανοίξουνε τα μάτια το αφήνουνε να πέσει
πάνω από τις συμπληγάδες!