Πενθώ την Τρίτη τη στιγμή
την σκοτεινή
την πιο ακριβή απ’ όλες
με την απόσταση απ’ το φως σκιά εντός μου…
Μεγάλωσα αναμονή προς τα μέσα
σφύζοντας … «έλα»..»έλα»… «έλα»..
μα το έδαφος άμαθο υποχωρούσε
πίνοντας αυτό το ελιξίριο που θα σε επέστρεφε
έτσι γεράσανε τα νώτα
από τον ερχομό που φεύγει
ασπρίσανε τα «έλα» στους κροτάφους πρώτα
κι ύστερα σε όλο το «περίμενε»…
λύσου λοιπόν και λύσε με κι εμένα
άλλη λευκή κερδοφορία τα σκοινιά
γεμάτη κόμπους μνήμες
για να ξαναδεθούμε σωστά πιο ύστερα
με ένα βότσαλο ο καθένας
χωμένοι ως το λαιμό στις τρύπες
μη πέσουμε πιο μέσα
και πνιγούμε στην ψυχή μας…
και μην αργείς αναμονή
έτσι με λίγα χέρια «έλα» που απέμειναν απέξω
ας ευχηθούμε τις ευχές
να μη τελειώσουνε τουλάχιστον οι ευχές ψυχή μου…
από σχόλιο μου στις σταγόνες…από μελάνι (mist)
