έστω για λίγο...

Κύριε,
Να παραδώσω λίγο τα φτερά μου;
Νιώθω βαριά την άνωση στους ώμους
κι έτσι από πουθενά σε πουθενά
στο «πιο ψηλά» πετώντας
θα συγκρουστώ στα σύννεφα με αγγέλους…
Εγώ δε ζήτησα ωραίο το «δε ζην»
ανάμεσα στα «δεν» για «ζην» φτεροκοπούσα…
Κύριε,
πάρε μου λίγο τα φτερά
κι άσε να σκύψω εκεί
που ριζωμένη ζει
στου βράχου τη σχισμή
μια λεύτερη ανεμώνη
τρέμει σαν είναι μόνη
μα ανοίγει το φτερούγισμα
στα πέταλα πληγή
και όλο μου λέει «μη»

η μάνα της η γη!

εξ ιδίων Κύριε!

Κύριε,
με την ευκαιρία της ονομαστικής μου εορτής
θα ήθελα να με αφήσεις να ανέβω
και να απευθυνθώ σε όσους συνεχίζουν να πετροβολάνε άστρα
και να τους πω, ότι έτσι συνήθως
προγυμνάζονται κήνσορες και λιποτάκτες
παρασκευάζονται χαμένες υποθέσεις
θέλω να πω Κύριε
ένα παιδί που πετροβολούσε τα άστρα
πήρε και μένα στο λαιμό του
γιατί όταν οι πετριές ξυπνούν το πεπρωμένο
καμιά εξήγηση δεν το κατευνάζει
καμιά σιωπή δεν επισκευάζει το ξεχαρβαλωμένο του ουρανού.

Κύριε,
Λένε πως είμαι χρεωμένος
μελλοντικά μαραμένα πέταλα
και πως η αριστερή μου φλέβα ρέει άγος
σε ένα τριαντάφυλλο που μέσα μου παράνομα ευωδιάζει
αφού για κάτι ακάνθινο έχει προορισθεί…
Έτσι είναι;
Παρασκευάζω αγκάθια εντός μου;
Κι αυτός ο πόνος ο οξύς
ο αγκαθωτός
σαν πάλλεται ο σφυγμός μου
τι στεφανώνει άραγε;
τα πριν ή τα μετά;
Κύριε,
Γιατί με καταδίκασες στων αγκαθιών το «ίσως»;
Κύριε,
κι αν η αγάπη κάποτε ανθοφορεί σε μίσος
εγώ στο τριαντάφυλλο θα δίνω ευωδιά
κι εσύ πλέξε μου με τα αγκάθια του

στεφάνι στην καρδιά।

ΣΤΑ ΓΚΡΕΜΝΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Μονόφτερη μέρα
στου Λαζάρου τον τάφο…
Πως μπορώ και σου γράφω;
με κομμένο τον ένα καρπό
και το άλλο χέρι αιώνες πιο πέρα;
Ποιος κουνάει το βράχο;
ένα θάνατο μου ‘τυχε νάχω
να με πάρει από ό,τι λερό
κι απ’ την άγρια που μ’ έσκισε ξέρα..

Ποιος κουνάει το βράχο;
Τη ζωή να κουνήσει
που μου αρνήθηκαν νάχω
να σειστεί όλη η ζήση
κι ας με αφήσει εμένα μονάχο
του τάφου την πέτρα κανείς μη κυλήσει.

Μονόφτερη μέρα
να πετάς πιο βαθιά στον αέρα
και με το άλλο φτερό σου, τα αστέρια
να πετάς πιο πολύ εκεί στη μιζέρια
για να βλέπει ο θεός την σκισμένη παντιέρα
που κρατάει η φτώχια στα χέρια
κι οδηγεί προς το θάνατο ασκέρια…

Μη κουνάς το δικό μου τον τάφο
πέτα αλλού μονόφτερη μέρα
άλλα βράχια να κάνεις πιο πέρα
που ζωή έχουν κλείσει εν τάφω!

ομοιώματα...

Συχώρεσε με Κύριε
που γελάω με μένα
όταν σκέφτομαι Εσένα
συχώρεσε με και για κείνη την παγίδα
που ποτέ δεν έπεσες μέσα
αφού στο πανταχού τριπλάσια έχεις τα πόδια
από τα μονήρη ομοιώματα σου
- του ιδίου του υιού και του πνεύματος σου
κι αλήθεια πως καταφέρνεις
όταν προσπερνάς το άπειρο
κι από πίσω του ταυτόχρονα να είσαι;
Ή μήπως το άπειρο έχει σπασμένο δεξιό καθρέφτη
και φοβάσαι και με τους τρεις να προσπεράσεις;
Είναι βέβαια οι ευθύνες σου μεγάλες δε λέω
να κουβαλάς κοτζάμ Δευτέρα παρουσία στα μπαγκάζια…
Κι αλήθεια για πότε αφήνεις τα άλλα γκάζια
αυτά που μόλις τα πατήσεις τέρμα
μπορεί και το ομοίωμα
να χωριστεί στα τρία
και το τζάμι του καθρέφτη Σου να σπάσει;

Κύριε,
γιατί μάταια αναζητάω τρόπους για να φύγω;
και γιατί κάθε φορά
αρχίζεις μέσα στη φυγή να βρέχεις
και τι αδιάβατο
κρυμμένο μέσα στη βροχή
γυρίζει πίσω λασπωμένα
χνάρια μισά
χέρια αδειανά
κι εμένα;

Κύριε,
αφού είχες πει: «Ελεύθερος»…
Τι σε έπιασε
και πέταξες εντός μου

τα κλειδιά ;

Κύριε,

σταθεροποίησε με
επί τέλους κάπου!
Στα όνειρα …νηστικό έστω!
Και πάψε πια
κι από την άλλη
για να δεις μεριά του σαρκοβόρου
να σπαταλάς όλο το φως
μες στην ψυχή μου!