Μονόφτερη μέρα
στου Λαζάρου τον τάφο…
Πως μπορώ και σου γράφω;
με κομμένο τον ένα καρπό
και το άλλο χέρι αιώνες πιο πέρα;
Ποιος κουνάει το βράχο;
ένα θάνατο μου ‘τυχε νάχω
να με πάρει από ό,τι λερό
κι απ’ την άγρια που μ’ έσκισε ξέρα..
Ποιος κουνάει το βράχο;
Τη ζωή να κουνήσει
που μου αρνήθηκαν νάχω
να σειστεί όλη η ζήση
κι ας με αφήσει εμένα μονάχο
του τάφου την πέτρα κανείς μη κυλήσει.
Μονόφτερη μέρα
να πετάς πιο βαθιά στον αέρα
και με το άλλο φτερό σου, τα αστέρια
να πετάς πιο πολύ εκεί στη μιζέρια
για να βλέπει ο θεός την σκισμένη παντιέρα
που κρατάει η φτώχια στα χέρια
κι οδηγεί προς το θάνατο ασκέρια…
Μη κουνάς το δικό μου τον τάφο
πέτα αλλού μονόφτερη μέρα
άλλα βράχια να κάνεις πιο πέρα
που ζωή έχουν κλείσει εν τάφω!
Σάββατο 19 Απριλίου 2008
ΣΤΑ ΓΚΡΕΜΝΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
6 σχόλια:
εσύ με έκανες φέτος να ξεστομίσω για πρώτη φορά:
καλή ανάσταση.
μου στοίχειωσες τα χείλα στα γκρεμνά των ανθρώπων. μάτωσα κι έμεινα εδώ. άναυδη. kali anastasi!
σταυρώνει υποψίες
ενός άθεου χρόνου,
θυρωρός σε μια πύλη
από βράχο ληστή
που τον θάνατο δείχνει
σε αγρίμία δεμένα,
σε μια λύσσα ματιά.
το φτερό της ημέρας
τον αέρα γητέυει
σε μι' ανάσα σχισμένη
που σε μνήμα θεριεύει
μια γλυκιά προσευχή.
καλησπέρα Γιώργο!
(δεν είναι δυνατό όπως το δικό σου,
μα είναι μέσα απ'την ψυχή μου!)
καλό σου βράδυ!
καλή ανάσταση abttha,
όλοι ματώνουμε στα γκρεμνά των ανθρώπων όταν σκαρφαλώνουμε τα βράχια ανάμεσα σε μας και την άβυσσο για να δούμε τι μας χωρίζει από αυτήν και βλέπουμε ... τη σάρκα μας την τρομερή να χάσκει, να ματώνει!
κι όμως Γωγώ,
φυσάει τόσο δυνατά
η δυνατή ψυχή σου
που φέρνει μπρος μου το φτερό
με αίμα απ' το σταυρό!
Σε ευχαριστεί η απανεμιά για τούτον τον αέρα!
Να είσαι πάντα η ψυχή σου!
φιλέψτε με σας ικετεύω
λίγα καρφιά ακόμα...
έχω πολλούς ν'αναστήσω
και δεν με φτάνουν
οι ετοίμορροποι
σταυροί που για
το αθανατο κορμί μου
στα γρήγορα φκιάσατε...
κεράστε με λίγο
θάνατο ακόμα
πάντα λατρευω
να θρυμματίζω
τους βράχους που
ορθώνετε εμπρός μου..
Καλό Πάσχα,Γιώργο...
Κάθε ανάσταση
το κύημα φέρει ενός νέου
εξ αναστάσεως θανάτου
γι αυτό δεν φτάνουν τα καρφιά…
κι ο ετοιμόρροπος σταυρός
τρέμοντας απ’ το έμβρυο μεσσία
που κυοφορεί
μελλοντικές ωδίνες νείρεται
καθώς ψιθυριστά προφέρει το όνομα του…
Καλό Πάσχα Μαρία...
Δημοσίευση σχολίου