Συχώρεσε με Κύριε
που γελάω με μένα
όταν σκέφτομαι Εσένα
συχώρεσε με και για κείνη την παγίδα
που ποτέ δεν έπεσες μέσα
αφού στο πανταχού τριπλάσια έχεις τα πόδια
από τα μονήρη ομοιώματα σου
- του ιδίου του υιού και του πνεύματος σου
κι αλήθεια πως καταφέρνεις
όταν προσπερνάς το άπειρο
κι από πίσω του ταυτόχρονα να είσαι;
Ή μήπως το άπειρο έχει σπασμένο δεξιό καθρέφτη
και φοβάσαι και με τους τρεις να προσπεράσεις;
Είναι βέβαια οι ευθύνες σου μεγάλες δε λέω
να κουβαλάς κοτζάμ Δευτέρα παρουσία στα μπαγκάζια…
Κι αλήθεια για πότε αφήνεις τα άλλα γκάζια
αυτά που μόλις τα πατήσεις τέρμα
μπορεί και το ομοίωμα
να χωριστεί στα τρία
και το τζάμι του καθρέφτη Σου να σπάσει;
που γελάω με μένα
όταν σκέφτομαι Εσένα
συχώρεσε με και για κείνη την παγίδα
που ποτέ δεν έπεσες μέσα
αφού στο πανταχού τριπλάσια έχεις τα πόδια
από τα μονήρη ομοιώματα σου
- του ιδίου του υιού και του πνεύματος σου
κι αλήθεια πως καταφέρνεις
όταν προσπερνάς το άπειρο
κι από πίσω του ταυτόχρονα να είσαι;
Ή μήπως το άπειρο έχει σπασμένο δεξιό καθρέφτη
και φοβάσαι και με τους τρεις να προσπεράσεις;
Είναι βέβαια οι ευθύνες σου μεγάλες δε λέω
να κουβαλάς κοτζάμ Δευτέρα παρουσία στα μπαγκάζια…
Κι αλήθεια για πότε αφήνεις τα άλλα γκάζια
αυτά που μόλις τα πατήσεις τέρμα
μπορεί και το ομοίωμα
να χωριστεί στα τρία
και το τζάμι του καθρέφτη Σου να σπάσει;
2 σχόλια:
"...Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα
ένα χέρι να μου τραβάει επίμονα το φουστάνι.
Ένα κορίτσι 13 χρονών περίπου
κρατούσε στο γυμνό στήθος του
μια μικρή πάνινη κούκλα σαν να βύζαινε
ενα νεογέννητο και στο στόμα της
πιπίλιζε το μεγάλο της δάχτυλο.
«θέλω να γράψω και εγω στο βιβλίο σου.
Αυτές τις ώρες δεν έχω και πολλά πράγματα
να κάνω παρα να θηλάζω το μπάσταρδο
που κάποιος δαίμονας φύτεψε στη κοιλιά μου.
Ναι, αυτές τις ώρες κάνω την μάνα
και μετά πλαγιάζω με τους έκπτωτους παρθένους
που έχουν στρατοπεδεύσει έξω
απο την κρεβάτοκάμαρα μου.
Λύκοι , κυρία , είναι και για τη σάρκα μου πεινούν»
απόσωσε χαμηλώνοντας τη φωνή της.
Της έδωσα το βιβλίο χωρίς να μιλήσω.
Όταν απομακρύνθηκε άκουσα την κούκλα να κλαίει .
Το κορίτσι είχε ξεκολλήσει με τη βία το στόμα
που ρούφαγε με λαιμαργία το πράσινο πύο
απο το ροδαλή της ρώγα.
Κοίταξα την ευχή που ειχε γράψει
με τα ολοστρόγγυλα γράμματά της.
«Κύριε, πάντα πίστευα σε σένα.
Σε ικετεύω, άκου την Προσευχή μου. Ακου εμένα!
θέλω να πεθάνω, στ’αλήθεια όμως αυτή τη φορά»
.."
καλημέρα γιώργο...
…Αν είχες κάτι πιο δυνατό απ’ την αγάπη
θα είχα στο ύψιστο σου να ελπίζω
με ένα κουτάκι σπίρτα σαν επαίτης σου πάω
και με καρβουνάκι κάθε φορά άλλο σου γράφω
«και σ’ αυτό έσβησε η αγάπη»
«και σ’ αυτό έσβησε»
«και σ’ αυτό…»
Κύριε,
δεν βλέπω!
Που πάω;
Καλημέρα Μαρία!
Ευτυχώς που ήρθες!
Χρειάζομαι σπίρτα!
Δημοσίευση σχολίου