Κύριε,
Να παραδώσω λίγο τα φτερά μου;
Νιώθω βαριά την άνωση στους ώμους
κι έτσι από πουθενά σε πουθενά
στο «πιο ψηλά» πετώντας
θα συγκρουστώ στα σύννεφα με αγγέλους…
Εγώ δε ζήτησα ωραίο το «δε ζην»
ανάμεσα στα «δεν» για «ζην» φτεροκοπούσα…
Κύριε,
πάρε μου λίγο τα φτερά
κι άσε να σκύψω εκεί
που ριζωμένη ζει
στου βράχου τη σχισμή
μια λεύτερη ανεμώνη
τρέμει σαν είναι μόνη
μα ανοίγει το φτερούγισμα
στα πέταλα πληγή
και όλο μου λέει «μη»
η μάνα της η γη!
4 σχόλια:
Εξομολογήσεις και προς-ευχες..
Ομορφες λεξεις
Έτρεχε το ασθενοφόρο
μήπως προλάβει να σώσει
την ετοιμοθάνατη καρέκλα.
Της είχε απομείνει
μόνο Ένα πόδι.
Τα υπόλοιπα τα χε κλέψει
ένας ανάπηρος άγγελος.
γι'αυτό σου λέω
Κύριε
απαλλαξε με
και απο το έσχατο φτερό.
καλησπέρα...
Μαρία,
πάντα προς τις λέξεις... εύχομαι
και πάντα αυτές μου εξομολογούνται
αυτό που πάντα έχουν τόσο όμορφα κρυμμένο μέσα τους...
maria r.
το έσχατο φτερό είναι η πένα
με αυτό θα σύρω στο χορό αγγέλους
και αν πάει και καλά η γέννα
ίσως συναντηθούμε επι τέλους!
καλημέρα...
Δημοσίευση σχολίου