Κύριε,
ήρθα αυτοπροσώπως να σου αναγγείλω
-αφού κανένας άλλος πια δεν με πιστεύει-
πως επιτέλους πνίγηκα
χθες βράδυ σε κάτι συμπληγάδες πέτρες
μεσοπέλαγα
επιστρέφοντας μόνος
κουβαλώντας σκέτους τους τυφώνες
- αφού διέταξες
"από δω και μπρος οι τύψεις να επιπλέουν μόνες τους"-
ναι, Εσύ ξέρεις
κι εγώ ξέρω
μα νομίζω κι αυτοί
που κρύφτηκαν φυσώντας πίσω απ’ τους τυφώνες
για να καμωθούν μετά ότι αυτοί δεν μπήκαν ποτέ στο όνειρο
αν και ποτέ δε βγήκαν από το τελευταίο στάδιο του ύπνου
εκεί που κρατούν στα τεντωμένα χέρια μπρος τους
το άλλοθι του υπνοβάτη
μα λίγο πριν ανοίξουνε τα μάτια το αφήνουνε να πέσει
πάνω από τις συμπληγάδες!
10 σχόλια:
Πως επιτέλους πνίγηκα ...
Πόσο μαγικό μου ακούστηκε αυτό..
διχως ανάσα το διάβασα
πνιγμένη μες στις λεξεις σου κι εγω..
Μαρία μου πολύ πολύ καλή,
επιτέλους πνίγηκα
Αγάπη κι Ανθρωπιά!!!
Σε ευχαριστώ!
Περιδιαβαίνω στα ιστολόγιά σου εδώ και ώρα. Τελικά μερικοί άνθρωποι έχουν όντως κάτι να πουν και μερικοί άλλοι είναι σε θέση να το πουν και σωστά...
Επειδή φαίνεται πως έχεις το "μέσον", κάνε και για μένα μια προσευχή...
Καλώς σε βρήκα!
Πόσο μερικές φορές αποζητάμε το βυθό. ΜΑ επιτέλους πότε θα πνιγώ να ησυχάσω;
Καλημέρα.
για την Maria Tzirita
Κύριε προσεύχομαι
με "μέσον" την ψυχή μου
άκουσε αυτήν ετούτη τη φορά
κι άσε με εμένα
εκεί στα "κατά συνθήκην"
και στα "κατά συρροήν"
τα συνηθισμένα μας δηλαδή...
Το ευχαριστώ θα το πει η ίδια
(Μαρία σωστά νομίζω;) Καλώς ήρθες!
jacki μου,
ευτυχώς μου επιτρέπεται μόνο ένα "μέσον" τη φορά...
Αμήν...
Αμήν... γιατί όχι;
μα για την προσευχή
ή για το καλώς ήρθες;
Για την προσευχή βέβαια! Έτσι δεν πρέπει να τελειώνει μια καλή προσευχή;...
Ναι Μαρία,
έτσι τελειώνουμε πάντα στην προσευχή τις λέξεις
καρτερώντας η ποθούμενη πράξη να αρχίσει...
Δημοσίευση σχολίου