η τρίτη φορά...

Σου γράφω άλλη μια φορά
(θαρρώ η τρίτη θα ‘ναι)
μα αν έχω χάσει τη σειρά
θα είναι που χρόνια πάνε
και δε θυμάμαι πως μετρούν
τα δάκρυα σαν κυλάνε
κι ούτε θυμάμαι πως ρωτούν
γι αυτούς που αγαπάνε
τις μαργαρίτες όσοι ζουν
ούτε και πως πονάνε
αν «όχι» εκείνες απαντούν.

Σου γράφω τρίτη μου φορά
μα νοιώθω πρώτη να’ ναι
τι σημασία έχει η σειρά
για όσους δε γυρνάνε;
εδώ κανένας δεν μετρά
όσα εκεί περνάνε
μα είναι κάτι δειλινά
που μέσα μου πονάνε
κάτι παράθυρα κλειστά
που όλο σε ζητάνε
μια μαργαρίτα που ρωτά
γιατί δεν τη μαδάνε
κι είναι θαρρώ τρίτη φορά
που εκεί κανείς δεν απαντά
ακόμα αν μ’ αγαπάνε…