(μια απάντηση του Κυρίου )
Πρωθύστερος λόγος η από τώρα μνήμη
κοίτα τα πουλιά
χαμοπετώντας με ταχύτητα εδώ
παίρνουν αργά εκεί το ύψος
κι αν τους ξεφύγει και κανένα τους φτερό
χαλάλι στο απότομο ψηλά
εκείνου του ιλίγγου που έχει μείνει.
Έτσι και η μνήμη
για να πετάξει η ανάμνηση μετά
και αργά και δυνατά να ανέβει εκεί
πρέπει από πριν εδώ στην χαμηλά ταχιά της πτήση
τα δυο φτερά της να έχουνε μαδίσει!
4 σχόλια:
Βαριά η αλυσίδα στους ώμους μου
Την άλλαξα ξέρεις..
Τα φτερά με κούραζαν κι ήθελα
κάτι λαμπερό!
Μα που να ξέρω η θνητή
πως τουτο το σίδερο
δεν θα μπορεί να πετάξει
κι έτσι η πληγή μου πιο βαθιά
θα γίνει..
Μαρία...
είμαι σίγουρος πως ξέρεις ότι τα φτερά
βαραίνουν κάποτε πιο πολύ από τις αλυσίδες
ειδικά όταν πετάμε προς τα πάνω κάθετα στη βαρύτητα του "δεν μας αγαπάνε"
και προς τα κάτω κατερχόμενοι ιλιγγιωδώς τα ύψη του "σ' αγαπώ"...
πως θα μπορέσω
μνήμες έρωτα
να μετρήσω
όταν καρφωμένη
στη γη τα Θελω
και τα Πρέπει
με κρατούν;
καλημέρα Γιώργο...
maria r,
αυτά παθαίνουμε
όταν τα καρφιά και τα ... μαχαίρια
τα κρατάνε λάθος χέρια...
Καλημέρα...
Δημοσίευση σχολίου