Κύριε που κατοικείς;
Τις νύχτες ακούω μια χαλασμένη υδρορροή αβύσσου
και βλέπω να περνάς τα βράδια πως και πως
που πάλι σου έκοψε του πανταχού η ΔΕΗ το φως
κι ένα παράθυρο σπασμένο όταν φυσά χτυπά
και τρίζουνε τα ανθρώπινα βαθιά μες στην ψυχή σου...
Κύριε δε με νοιάζει η τρύπια από άστρα οροφή σου
πάρε με εκεί μαζί σου
Τις νύχτες ακούω μια χαλασμένη υδρορροή αβύσσου
και βλέπω να περνάς τα βράδια πως και πως
που πάλι σου έκοψε του πανταχού η ΔΕΗ το φως
κι ένα παράθυρο σπασμένο όταν φυσά χτυπά
και τρίζουνε τα ανθρώπινα βαθιά μες στην ψυχή σου...
Κύριε δε με νοιάζει η τρύπια από άστρα οροφή σου
πάρε με εκεί μαζί σου
έστω για μια δουλειά του ποδαριού
άνεργος τεχνίτης αζήτητων στιγμών
περιφέρομαι επαίτης εδώ στη γη σου
κι αν δε γνωρίζω από υδρορροές θεών
όταν σου σβήνουνε το φως
με παραμύθια ανθρώπινα
θα αποκοιμίζω τις προπατορικές σκιές
που σκουριασμένες τρίζουνε
κι όταν φυσάει σκιάζεσαι
στα σκοτεινά χαλάσματα του τέως παραδείσου.
άνεργος τεχνίτης αζήτητων στιγμών
περιφέρομαι επαίτης εδώ στη γη σου
κι αν δε γνωρίζω από υδρορροές θεών
όταν σου σβήνουνε το φως
με παραμύθια ανθρώπινα
θα αποκοιμίζω τις προπατορικές σκιές
που σκουριασμένες τρίζουνε
κι όταν φυσάει σκιάζεσαι
στα σκοτεινά χαλάσματα του τέως παραδείσου.
10 σχόλια:
Γιωργο
Βλέπω είχαμε
την ίδια απορία
για την διεύθυνση του θεού..
Βέβαια η δική μου αρχικά
ήταν αν ακόμη ζει...
Μα δεν είμαι έτοιμη θαρρώ
ακόμα να κάνω την ερώτηση
φοβούμαι οτι δεν θα
μου αρεσει η απάντηση
Καλημέρα
Eτσι νομιζεις μα... η αληθεια ειναι αλλιως..
Υπαρχει ο παραδεισος κρυμμενος..
Δεν θελησε ποτε κανεις να τον εβρουμε εμεις..
Κι Εκεινος μας φοβάται κι ας μας "γέννησε"..
Πίσω απ τα σύννεφα κοιτα και δεν μιλα..
Μα τι να πει..
Για ποιον να πει..
Για μένα ή για σένα..
Πάντοτε σιωπηλός θα μενει, γιατί εκει έχει κανεις τη δυναμη να ζει με ηρεμία..
Γιατι τον ψάχνεις..; Τι του μιλάς..;
Νομιζεις πως σ' ακουει..;
Οχι, δεν θελει πια κανεναν να ακουσει..
Εχει μια δυναμη που ξεφυγε απο μας..
Να ζει με ηρεμία..
...και μες στα ανθρώπινα σκοτάδια
με επουλωτικά άστρα χάδια
ξέρω να γιατρεύω τις πληγές των χρόνων
μιας και τόσα χρόνια
θήτεψα σε μαστορέματα κοντά σου...
και με σκαλωσιές ονείρων έμαθα
από τους ξέφραγους ουρανούς σου
να τυλίγω αποστειρωμένους φόβους επιδέσμους...
και σύννεφα βάμματα των δύσεων
για την αντισηψία των στιγμών...
Όμως, τη χαίνουσα άβυσσο ψυχή σου
πώς να τη ματίσω Κύριε...
όταν ο ομφάλιος λώρος Πόνος
αιμορραγεί ακατάσχετα
τις μνήμες των χαμένων παραδείσων;
Βλέπω και τη φωτογραφία...φωτιά στην παραλία και τα αστέρια στον ουρανό. Αχ τι μου κάνετε τώρα.
Θέλω κι εγώ. Πειράζει που ζηλέυω λίγο;
Καλημέρα.
και αν σε παρει..τοτε?
Μαρία
ένα πράγμα να ρωτάμε κάθε φορά τον Κύριο γιατί
(και με το δίκιο του) πως να απαντήσει ταυτόχρονα σε τόσα εκατομμύρια ερωτήσεις σε εκατοντάδες γλώσσες και διαλέκτους;
Και πως είναι δυνατόν να μη Ζει Κάποιος που σκέφτεται τόσο πολύ τις απαντήσεις;;;
Μαρία
για μια δουλειά εκεί πάνω έστω και του ποδαριού Τον ψάχνω. Καλά εσύ δεν ακούς τη χαλασμένη υδροροή της αβύσσου;
γλυκιά μου μωβ
μάλλον θα χρειαστώ τους επιδέμους σου εκεί πάνω... έχεις δίκιο...τελικά δεν είναι η υδροροή ο ομφάλιος λώρος τρέχει της αβύσσου...
καλή μου jacki
φέρε και κανένα ξύλο μαζί όταν έρθεις γιατί τόσα μερόνυχτα κοντεύει πια να σβήσει η φωτιά....
rip μου
αν με πάρει το πρώτο που θα επισκευάσω θα είναι ο εαυτός μου...
Δημοσίευση σχολίου